Arts | Politics | Economy | Education & Sciences20 Apr 2014
artikelfotoSenegal, Mali, Mauritania, Morocco
Mirjam Pol: op tijd remmen is essentieel...
16 Jan 2007
Dakar Africa

De Dakar-rally is op 6 januari weer van start gegaan. Paul Prillevitz interviewde deelneemster Mirjam Pol (motorrijdster): “Na Le Dakar kom je gemarteld en gebroken aan, maar bij de finish ben je alles vergeten.”
 
Op 6 januari 2007 is de Dakar-rally voor de 29 ste keer van start gegaan. Mirjam Pol, de enige Nederlandse vrouw die ooit aan Le Dakardeelnam en hem uiteindelijk ook uitreed, verschijnt ook dit jaar weer aan de start. Dit jaar maakt ze zelfs kans om te winnen. Vorig jaar werd ze onverhoopt tweede in het eindklassement voor de vrouwen. Een verbazingwekkende prestatie aangezien velen haar van tevoren hadden afgeraden mee te doen omdat ze nog maar 22 jaar oud was, vrouw en over te weinig ervaring zou beschikken. Niemand gaf er een stuiver voor dat ze de onmenselijke rally zou uitrijden. Velen verklaarden haar voor gek. Maar toch haalde ze de finish van de 9000 kilometer lange rit en werd 80 ste in een tijd van 92 uur en veertig minuten.

Na afloop van de helse tocht werd ze ziek en moest ze een half jaar bijkomen, maar dat is gebruikelijk bij alle deelnemers van de Dakar. Daar was ze op voorbereid. Al in het vliegtuig terug naar huis voelde ze zich beroerd en later bleef ze maanden duizelig, vermoeid en had ze slecht zicht. Het geeft de barheid van de tocht aan, hoewel ze dat liever relativeert met het woord “zwaar”. Mirjam Pol : “Afgezien van de valpartijen, botsingen en materiaalpech is vooral het slaaptekort erg zwaar tijdens de Dakar. Je slaapt regelmatig maar anderhalf à vier uur en dan moet je de volgende dag soms weer 18 uur lang op de motor zitten om 900 kilometer te rijden. Bovendien loopt de temperatuur vaak op tot boven de 40 graden. Maar het is een droom om de Dakar-rally te rijden. Het landschap en de mensen maakten een enorme indruk op me. Toch is het een enorme opluchting als je eindelijk in Dakar aankomt.”

In niets doet Pol denken aan een uit beton opgetrokken macho-vrouw die men zou verwachten bij een dergelijke helse en barbaarse onderneming Niks hards, gemeens of zuurs valt in haar karakter te ontdekken. Opgeruimd, humoristisch en vol vuur spreekt de Twentse motorrijdster over Dakar. Enthousiast laat ze het foto-boek zien over haar huldiging in Borne na de vorige Dakar-rally en de wat klein uitgevallen prijs die ze toen won door als tweede te eindigen. Lachend maar ook smalend wijst ze naar een veel grotere en mooiere beker die ze won na een kleine regionale race in Twente. Zo te horen maakt ze zich niet al te veel zorgen om de vele grote gevaren die haar ook dit jaar weer staan te wachten in de zwaarste rally op aarde.

In het Dakar-peloton is Pol als jonge, vrij onervaren vrouw een vreemde eend in de bijt. Maar toen de mannen vorig jaar doorkregen dat ze wel eens ver zou kunnen komen en misschien zelfs wel de rally zou gaan uitrijden, kreeg ze veel waardering van haar mannelijke collega’s. In haar eigen Yamaha-team werden haar twaalf mannelijke collega’s extra amicaal en attent toen ze in staat bleek de finish te kunnen halen van twee van de zwaarste etappes uit de Dakar.

Ontwikkelingswerk
Dat het cliché van de koele, bikkelharde, ijzeren sportvrouw in Pol’s geval niet helemaal klopt, blijkt als ze begint te vertellen over de idealistische doelen waar haar Yamaha-team zich voor inzet zoals Kinderen Kanker Vrij(KiKa) en de Johan Cruyff Foundationdie allerlei ontwikkelingsprojecten financieren overal ter wereld. Pol : “Ieder jaar is er weer de discussie of je de Dakar-rally wel kunt houden vanwege de milieuschade en de armoede van de Afrikaanse bevolking. Dat blijf je houden. Wat ik weet is dat de organisatie veel geld investeert in ontwikkelingsprojecten. Er zijn afspraken met de regeringen en elk land waardoor de karavaan trekt, krijgt geld voor onderwijs, riolering, het aanleggen van bruggen en ander ontwikkelingswerk.”

“Wij als deelnemers worden meestal erg enthousiast ontvangen door de bevolking. Vooral in Mali en Guinee klappen en zwaaien de mensen uitbundig naar ons in hun prachtige kleren. In Mauritanië is de sfeer iets minder maar daar is de politieke situatie ook wat slechter. Dat merk je. In Marokko zijn ze ook enthousiast maar is de atmosfeer te vergelijken met die in Portugal en de rest van Europa.”

Mirjam Pol begon al met motorrijden toen ze 4 jaar oud was. Ze komt uit een echte motorsportfamilie. Haar broer rijdt ook wedstrijden terwijl haar vader Hans Pol 6 maal Nederlands kampioen grasbaan-racen werd en aan internationale zijspancrossen meedeed. Mirjam Pol heeft sinds kort de Academie voor Lichamelijk Opvoeding in Groningen afgerond, maar ze is niet van plan om nu al voor de klas te gaan staan en op een school te werken tot haar 65ste. Pol: “Ik ben nooit bezeten geweest van motorrijden. Het is altijd een hobby geweest, maar het zou toch wel mooi zijn als ik er mijn beroep van kan maken. Voor Dakar word ik wel gesponsord maar we zijn nog steeds op zoek naar een hoofdsponsor. Het hele Dakar-avontuur is een dure affaire die tussen de 70 à 80 duizend euro kost. Ik heb daarom vorig jaar 5 minuten zendtijd ingekocht bij RTL7, die de Dakar uitzendt. Dat is nodig omdat je anders geen zendtijd krijgt en dus ook geen sponsors binnenhaalt.”

“Of ik full-prof kan worden hangt ervan af hoe de sport bij de dames evolueert. Misschien komt het voor mij te laat. Dat kan ik echter niet in schatten. Als er binnen een paar jaar veel geld beschikbaar komt voor prof-races van dames, kan het nog lukken maar als het tien jaar duurt ben ik gewoon te oud. De Dakar rijden kan ik dan nog wel. De gemiddelde leeftijd van de deelnemers ligt immers tussen de 30 à 45. Ik ben nu 23 maar je mag al meedoen vanaf het moment dat je een motorrijbewijs hebt.”

Het verlangen om de Dakar te rijden had Pol eigenlijk altijd al. Vroeg of laat had ze hem zeker gereden. Het was een droom die dus al op zeer jonge leeftijd in vervulling is gegaan. Het idee kreeg echt vorm toen ze twee jaar geleden op een motorsportbeurs in Utrecht de 3-voudige Dakar-deelnemer Arjan Brouwer tegenkwam. Hij bracht haar in contact met het Yamaha-Dakar-team van Cor Termaat. Het hele plan dat ze pas op latere leeftijd wilde uitvoeren, kwam toen in een stroomversnelling met de start in de 2006-editie als gevolg.

Of ze dit jaar de Dakar gaat winnen, durft ze niet te zeggen. De oorspronkelijke gedachte van de bedenker van de moderne Olympische Spelen, Pierre De Coubertain, dat deelnemen belangrijker is dan winnen, is duidelijk van toepassing op Mirjam Pol. Pol: “Het is mijn ervaring dat hetgeen je verwacht uiteindelijk niet gebeurt en dingen waarvan je niet eens wist dat ze bestonden je uiteindelijk overkomen. Dat is voor de Dakar-rally zo maar geldt ook voor het leven zelf. Daarom zeg ik ook niet dat ik ga winnen. Het is van zoveel factoren afhankelijk. De Dakar is berucht voor de vele botbreuken, materiaalpech en botsingen. Maar je kunt ook overvallen worden, ziek zijn of verdwaald raken. Dit jaar rijden we ook door een mijnenveld in Mauritanië.”

De Engelse Patricia Watson-Miller (die met haar 41 jaar bijna twee keer zo oud is als Pol red.) werd vorig jaar eerste. Pol : “Ze deed al voor de vierde keer mee en heeft hem ook vier keer uitgereden. Ik weet niet of ik haar kan verslaan. Mijn belangrijkste doel is om goed en lekker te rijden en te zorgen dat ik aankom. Dan eindig je ook hoog omdat het een harde competitie is. Zestig procent van de deelnemers haalt de finish zelfs niet. Eén op de tien vrouwen heeft hem uitgereden in de historie van de Dakar. De eindstreep halen is daarom een prestatie op zich en mijn enige sportieve doel. Verder zien we het wel.”

Angst
Echt angst kende ze niet tijdens de vorige Dakar. Pol: “Nee, dat is een te groot woord. Het gaat om het nemen van bewuste risico’s. Je moet altijd blijven opletten en alert zijn. Als je geen gevaar ziet, word je een gevaar voor jezelf. Sommige mensen hebben een onbezonnen rijstijl en krijgen dus ook altijd pech of gaan onderuit. Dat zie en voel je gewoon aankomen. Andere motorrijders racen al 35 jaar en hebben nog nooit iets gebroken. Zelf heb ik ook nog nooit iets gebroken, maar dat zal ik maar even afkloppen.”

“Of je brokken maakt, heeft niet per se met talent of stuurmanskunst te maken. Je kunt veel talent hebben maar er geen gebruik van maken. Dan heb je er niks aan. In de Dakar-rally is het belangrijker dat je de rem weet te vinden dan het gas. Op tijd remmen is essentieel als je de rally wilt uitrijden. Dan kan je alles veel beter inschatten dan wanneer je er vol in gaat. Je moet gecontroleerd rijden, maar ook geluk hebben met het inschatten van situaties. Toeval, fortuin en geluk spelen een grote rol in de Dakar. Maar daar heb je geen invloed op natuurlijk.”

“Van tevoren trainen op alles wat je gaat tegenkomen helpt wel, maar je kunt niet alles oefenen. Slaaptekort is een van de ergste problemen in de Dakar. Slaapgebrek kun je echter niet trainen. Je zit per dag gemiddeld 8 à 10 uur op de motor, maar dat kan oplopen tot 18 uur. De eerste week slaap je gemiddeld 5 uur per nacht. De tweede week slaap je nog maar anderhalf à vier uur per etmaal. Dan word je echt misselijk wakker. Als je ’s nachts alleen in de ondoordringbare duisternis rijdt, voel je jezelf erg klein worden. Dat kan ik je wel vertellen. Bovendien beginnen de voedingstoffen die je lichaam nodig heeft, na verloop van tijd ook op te raken. Motorrijden is sowieso al geen makkie hoewel sommige mensen denken dat de motor al het werk doet. Je gebruikt alle spieren van je lichaam weet ik dankzij mijn opleiding. Topsport is gewoon niet gezond, maar wel erg fascinerend om te doen.”

“De hitte is soms ook een probleem omdat je je motorpak in de gloeiend hete woestijn moet aanhouden in verband met eventuele valpartijen. Van de warmte heb ik zelf echter relatief weinig last. Het gekke is dat je het in de woestijn regelmatig juist erg koud hebt. In Marokko stond het ijs ’s avonds en ’s nachts dik op onze tent. Daarom neem ik dit jaar een elektrisch verwarmd vest mee. Dat is echt wel nodig.”

Verdwalen
“Van de organisatie moeten we verplicht vijf extra liter water meenemen. Dat is nodig als je bijvoorbeeld ergens in de woestijn verdwaald raakt. Dat is me wel een keer gebeurd, maar het was gelukkig niet erg ver. Het water hoefde ik gelukkig niet aan te breken. Ik was door een tak gevallen en gedesoriënteerd geraakt waardoor ik dezelfde weg weer terug ben gegaan. Er kwam me een motorrijder tegemoet die aangaf dat ik verkeerd reed, maar ik wilde hem niet geloven. Ik dacht juist dat hij fout zat. Toen er ook nog auto’s voorbij kwamen in de tegengestelde richting, wist ik dat ik fout zat en ben omgedraaid. Ik zat 40 kilometer uit de richting. Gelukkig zag ik in de verte helikopters vliegen. Ik wist dat ze de auto’s aan het volgen waren en zag meerdere sporen in het zand. Je moet altijd meerdere sporen volgen. Eén spoor duidt er meestal op dat iemand verdwaald is. Ik ben toen de helikopters gevolgd. Achteraf bleek dat ik zo een flink stuk heb afgesneden naar de juiste weg toe. Anders had ik de veertig kilometer die ik fout was gereden weer terug gemoeten.”

“In dergelijke situaties moet je altijd rustig blijven en op jezelf vertrouwen. Je moet altijd logisch blijven nadenken maar ook geluk hebben, dat wel. Anders kun je drie dagen verdwaald raken, zoals een Nederlandse motorrijder vorig jaar is gebeurd.”

“We hebben wel een Global Positioning System (GPS) aan boord maar die heeft voor ons geen functie. Hij is alleen voor de organisatie om te controleren of we de goede weg hebben afgelegd en geen routepunten hebben gemist. Als je zes kilometer naast zo’n routepunt zit moet je gewoon weer zes kilometer terug anders woord je gediskwalificeerd. Ook kan de organisatie ons met het GPS-systeem traceren als we echt helemaal verdwaald zijn. Echt een week lang zoek raken zoals vroeger wel eens gebeurde met rijders kan nu eigenlijk niet meer.”

“Tot de zesde dag van de Dakar had ik eigenlijk nergens last van. Op de zevende dag kwamen we voor het eerst in de duinen van Mauritanië en toen begonnen de problemen pas echt. Ik ben wel 25 keer onderuit gegaan. Minstens! Je zakt gewoon het zand in en zit om de haverklap vast. Tijdens de rest van de race ben je vooral moe en ben je bang de finish niet te halen. Overal zie je deelnemers met botbreuken en materiaalpech.”

“Ondanks alle ontberingen had ik het nooit willen missen. Ook de vele negatieve dingen niet. Als het van een leien dakje gaat, geeft dat geen voldoening. Als je op zo’n jonge leeftijd en met weinig ervaring de zwaarste rally ter wereld uitrijdt, doet dat je natuurlijk goed. Ik merk vaak dat ook andere mensen er veel respect voor hebben. Oudere mensen die op allerlei gebied al veel gepresteerd hebben in het leven, kijken gek genoeg tegen me op. Ze vertellen me dan dat ze juist tegen mij opkijken en dat het ongelofelijk is wat ik gepresteerd heb in de Dakar. Dat verbaast me dan natuurlijk wel omdat ik altijd naar hen opkeek.”

“Ik ontmoet vaak mensen die tegen me zeggen dat ze ook de Dakar hadden willen rijden. Dan denk ik vaak : had het maar gedaan. Wanneer je iets wilt, moet je het gewoon proberen, vind ik. Het is beter om te proberen en te falen dan het niet gewaagd te hebben.”

Afrika
Van Afrika zelf heeft Pol weinig tot niets gezien tijdens de 15-daagse Dakar-rally. Het was vooral de sportieve uitdaging die haar de woestijn in trok. Pol : “Gedurende de rally moet je eigenlijk de hele tijd geconcentreerd zijn op de weg, de mederijders, het terrein, de helikopters en je eigen motor met de ICO-meters op het stuur die de snelheid en de kilometerafstand aangeven en waar ook een kompas bij zit. Je oriënteert je aan de hand van de graden op de routekaart. Die kaart zit op je stuur en je rolt hem gedurende de race steeds verder af. Je geeft er van tevoren op aan wat de moeilijke punten zijn in de route en waar je speciaal op moet letten. Bijvoorbeeld waar de moeilijke duinen, heuvels of een geul in het terrein liggen op de route.”

Pol rijdt de Dakar niet om aan de saaiheid van het Nederlandse leven te ontsnappen, hoewel een bureaubaan of een heel leven voor de klas haar ook niet direct aantrekken. Pol : “Ik doe het niet om te voelen dat ik echt leef of uit doodsverachting. Ik heb sowieso wel het idee dat ik leef, ook in Nederland. Ik wil echter wel oppassen dat ik niet een saaie baan van 9 tot 5 krijg, waarbij je niet meer het gevoel hebt dat je bestaat. Dan is motorrijden wel wat uitdagender.”

“Dakar rijden is natuurlijk gevaarlijk en er zijn altijd veel blessures, maar dat is ook de charme van deze rally. Vorig jaar is er ook weer iemand omgekomen.”
“Dat is natuurlijk wel een ernstige blessure” voegt ze er per ongeluk aan toe en schrikt van haar eigen woorden.
“Ikzelf heb vorig jaar tijdens de rally twee aanrijdingen gehad. De eerste keer was toen een quad (vierwielige motor) hard tegen me aanreed. Dat was voor mij het rotste moment uit de Dakar. Gelukkig had ik zelf niks maar aan mijn motor moest veel gerepareerd worden. Ik had veel schade die getapet moest worden. Het was een schampschot maar mijn tank was wel lek.”

“Het is een gevaarlijke onderneming en vooral mijn broer en moeder zijn natuurlijk bezorgd. Ze steunen en helpen me echter door dik en dun. Van tevoren zeiden ze dat als ik echt de Dakar wilde rijden, ze volledig achter me zouden staan. Gelukkig is er niks ernstigs gebeurd.”

Het mooiste moment uit de Dakar van vorig jaar vond plaats gedurende de laatste etappe, vertelt de jonge Twentse motorrijdster. Pol : “Het is erg bijzonder als je het idee krijgt dat je de finish gaat halen. Dat gevoel is niet te beschrijven. De hele route kun je uitvallen maar als je eenmaal in het bereik van de eindstreep bent, komen ze je wel helpen mocht er nog iets misgaan. Als je eenmaal bij Dakar in de buurt bent, haal je de finish altijd. Mijn broer en moeder stonden vorig jaar op me te wachten aan de streep. Dat doet je echt wat.”

Thuis in Borne (Twente) werd Pol met een zijspan afgehaald en naar huis gereden om daar gehuldigd te worden. Pol : “De bestuurder van de zijspan was verkleed als Arabier. Bijna vijfhonderd mensen stonden me op te wachten en hebben me toen gelukgewenst met mijn prestatie. Sommigen hadden T-shirts aan met de tekst : Mirjam Pol : The Legend erop omdat ik de eerste Nederlandse vrouw ben die de Dakar heeft uitgereden. Dat was heel speciaal om te zien.”

“Toen ik helmaal kapot terug was in Nederland, dacht ik echt : ‘dit nooit weer’. Later begint het dan toch weer te kriebelen en wil je opnieuw vertrekken. Je krijgt het gevoel dat je het vaker wilt doen. Zo machtig mooi is het om aan het einde van de race langs het prachtige Lac Rose bij Dakar te rijden en gemarteld en gebroken op het podium te staan. Als je de finish haalt, ben je alles vergeten. Dat is het mooie en bijzondere aan de Dakar-rally. Ik had het nooit willen missen”
 
Paul Prillevitz
 
Naast Mirjam Pol, zijn de volgende Nederlanders ingeschreven voor de 2007 editie: de motorrijders Henk Knuiman, Frans Verhoeven, Rob van Pelt, Pascal de Baar, Bob Coerse, Teus Visser, Michel de Groot, Bryan Zuidinga, Jacob van der Kooy, Michael van den Enden, Richard de Groot, Rob Deckers, Johan van der Laan, Bram van Dorp, Patrick van Lee, Marcel Snijders, Peter Oosterbeek, Thomas Debois, Pieter Stijkel, Harry Oosting, Cornelis Karremans, Evert Kroon, Marcel Pronk, Johan Willemsen, alsmede een aantal auto-deelnemers en enkele vrachtrijders waaronder vader en zoon De Rooy.

Door de officiële organisatie van de rally wordt een bijdrage geleverd aan diverse projecten in Afrika


<< to Magazine


More in Senegal:
Sister Fa, on Senegal, her Hip Hop Career and "Education sans Excision"
With eyes fixated on the hotel lobby TV, Sister Fa looks at me and apologises...


More in Morocco:
Entrepreneurial Decisions across Borders
Third International Policy and Expert Meetingon November 22nd 2006:...


Currently in the magazine:
Manecas Costa - alsnog in Nederland - win vrijkaarten
Manecas Costa, zanger, componist en...

Online expositie Afrika-foto's Frits Eisenloeffel
Sinds begin februari 2014 staat op de...

Auteur Helon Habila over Olie op water - korting voor bezoekers Africaserver
Op woensdag 19 februari komt de...

Samen door Mandela: Zondag 15 december 2013 Stadsschouwburg en de Melkweg, Amsterdam
‘Samen door Mandela’ wil met u...

2013 Prince Claus Laureate Ahmed Fouad Negm has passed away
RIP Egyptian poet and this year's...

Vieux Farka Touré in Nederland, winactie voor lezers Africaserver
In november verzorgt Vieux Farka Touré,...


Sites for this article:
Dakar - website
http://www.dakar.com/

Dakar & Humanitarian Aid
http://www.dakar.com/2007/DAK/presentation/us/r2_2-l-humanitaire.html

Mirjam goes Dakar
http://www.mirjamgoesdakar.nl/

Wikipedia over Le Dakar
http://nl.wikipedia.org/wiki/Dakar-rally

Amsterdam - Dakar
http://www.amsterdamdakar.com

Sport and Leisure
hyperlinks index Africaserver

Travel
hyperlinks index Africaserver

Senegal
hyperlinks index Africaserver

Mali
hyperlinks index Africaserver

Mauritania
hyperlinks index Africaserver

Morocco
hyperlinks index Africaserver


Processed by Apache Cocoon 2.1.7 in 322 milliseconds.