Arts | Politics | Economy | Education & Sciences24 Nov 2017
artikelfotoSouth Africa
De voetbalsterren van het Zuid-Afrikaanse damesjeugdteam
15 June 2010
foto: Hanneke de Vries

Fotografe Hanneke de Vries maakte foto's van het Zuid-Afrikaanse vrouwen-jeugd voetbalteam in Pretoria. Hieronder een impressie van haar over dit voetbalteam. Foto´s van Hanneke de Vries zijn t/m 10 juli te zien bij Galerie iZArte in Zutphen.
 
Voetbal redt het leven van meisjes. In ieder geval in Zuid-Afrika. Busisiwe Ndimeni, Lerato Kgasago en Chantelle Esau voetballen in het nationale jeugdteam. Vier jaar geleden woonden ze nog in een township. Nu ligt de wereld voor hen open. De een gaat voetballen in IJsland, de ander heeft een contract met een Amerikaanse club en de derde droomt van een aanbod van een Engels team.

'Voetbal heeft me een beter leven gegeven', zegt Busisiwe Ndimeni (17). 'In de township zijn mijn vriendinnen zwanger of HIV positief.’ Een kind hebben op jonge leeftijd is de norm en als je dat niet wilt val je buiten de groep omdat je te veel pretenties hebt. Ze was acht toen ze met haar oudere broer en zijn vrienden ging voetballen. Ze vond er eerst niet veel aan, maar andere mogelijkheden om te sporten waren er niet. Busisiwe toonde talent, werd lid van een meisjesvoetbalteam en werd in 2006 geselecteerd voor het nationale jeugdteam. En nu is er een contract met IJsland. Ze neemt aan dat het er koud zal zijn, maar heeft geen idee waar het ligt en hoe het leven in IJsland zal zijn. Een ding is zeker: 'Ik zal presteren.'

In het High Performance Centre (HPC) in Pretoria, het Papendal van Zuid-Afrika, wonen en trainen de meisjes van de nationale jeugdteams onder 17 en onder 20. Aanvankelijk woonden de speelsters thuis en kwamen zij alleen bij elkaar voor aanvang van een wedstrijd. Fran Hilton-Smith, teammanager, zegt: 'We waren dan eerst een goede week bezig om de meisjes op te lappen. Ze waren ondervoed, hadden geen zelfvertrouwen en waren vaak geblesseerd. Daarom leiden we sinds 2003 getalenteerde speelsters in het HPC op.’ Naast hun voetbaltraining gaan ze naar de middelbare school of volgen een praktische opleiding voor bijvoorbeeld sportmasseur of computertechnicus. 'We prepare them for life, not for football', aldus Hilton-Smith.

Chantelle Esau (19) werd met broer en neef opgevoed door haar opa en oma omdat haar ouders op jonge leeftijd overleden. Haar oma was vaak dronken zodat Chantelle weinig leiding kreeg en zelf bepaalde of zij naar school ging. Het was daarom moeilijk wennen aan de gedisciplineerde sfeer van het HPC. Mobiele telefoons worden van maandag tot vrijdag in beslag genomen, uitgaan met jongens is verboden, de eerste training begint 's ochtends om half zeven en om tien uur 's avonds moet het stil zijn. Chantelle (gouden dollarteken in een van haar voortanden) laat trots op haar kamer de inhoud van haar kast zien. Ze benoemt elk kledingstuk dat zij heeft. Drie broeken, t-shirts, sportkleding natuurlijk, twee sweatshirts en vijf paar schoenen die paar voor paar op de grond uitgestald worden. Tussen de toiletartikelen in een foto van haar tweejarige nichtje. Verder is er niets dat herinnert aan thuis of dat haar plek op de kamer een persoonlijk tintje geeft. Ze wil naar Engeland omdat vrouwenvoetbal daar een volwassen status heeft en je er een goed salaris krijgt. Chantelle is ervan overtuigd dat ze het dit jaar gaat maken; op een van de internationale toernooien zal ze opvallen en een contract aangeboden krijgen.

Lerato Kgasago (17) woont in het nabije Soweto en kan meestal in het weekend naar huis om met haar voetbalteam 'The Fabulous Ladies' te spelen. Aan het eind van het jaar krijgt ze een beurs voor een Amerikaanse voetbalacademie, waarvoor ze ook gaat voetballen. Aan het trainen is ze nu wel gewend, maar de onderlinge competitie is hard, de discipline zwaar. Ze wordt gemotiveerd door de overtuiging dat voetbal een door God gegeven talent is dat je moet gebruiken. De andere twee vinden dat ook. Net zoals ze het opmerkelijk eens zijn over alle andere zaken. Ze worden apart geïnterviewd, maar spreken met een mond. Het lijkt waarachtig wel of zij hun individualiteit ingewisseld hebben voor een gemeenschappelijk ideaalbeeld. Het zelfvertrouwen en positivisme zijn verbluffend. Ze willen een contract met een buitenlandse club en weten zeker dat het zal lukken. Er is geen twijfel, er valt geen negatief woord. De gesprekken met psycholoog en diëtist worden gewaardeerd. De medische zorg is uitstekend. Ze zijn blij met de drie voedzame maaltijden per dag want dat was er thuis soms maar een. Het is zoals bij de ingang van het HPC staat: 'A gold medal lifestyle. Creating an active and winning nation'. Prachtig, maar ergens knaagt het. Is er naast de voetbaltraining een net zo stevige persoonlijkheidstraining? Is er nog wel ruimte voor het individu en hoe gaat het straks als ze op eigen benen staan? Opvallend is ook dat de dromen niet verder gaan dan het felbegeerde buitenlandse contract. Zij kunnen zich geen voorstelling maken van het leven in een ander land en al helemaal niet van de impact die dat op henzelf zal hebben.

De speelsters van het jeugdteam hebben de apartheid niet meer meegemaakt, maar in de sport ervaren zij wel de gevolgen ervan. Spelers en publiek op de rugby- en hockeyvelden zijn nog steeds wit, terwijl voetbal voornamelijk een zwarte sport blijft. In het HPC-restaurant zie je dat terug. Aan geen van de tafels zit een gemengde groep sporters. Grote bedrijven hebben het voetbal ontdekt als middel om de groeiende groep zwarte consumenten te bereiken. Door hun sponsoring is voetbal voor mannen en vrouwen nu een middel geworden om aan de armoede van de townships te ontkomen. Vorig jaar werd echter een lesbische voetbalster van het Zuid-Afrikaanse nationale team verkracht en vermoord. Zijn de speelsters niet bang voor agressieve reacties op hun keuze voor voetbal? Absoluut niet. Het is juist andersom. Busisiwe Ndemeni zegt het, maar het geldt voor ieder meisje van het jeugdteam: 'Football saved my life!'
 
Hanneke de Vries
 
In Galerie iZArte in Zutphen is t/m 10 juli 2010 de foto-expositie ´You wish you could kick like a girl´ te zien, met de foto's die Hanneke de Vries maakte van het Zuid-Afrikaanse damesvoetbalteam in Pretoria.

Zie ook de links naar de websites van Hanneke de Vries en Galerie iZArte in de rechterkolom bij dit artikel.


<< to Magazine


more images for
De voetbalsterren van het Zuid-Afrikaanse damesjeugdteam: fotofoto
More in South Africa:
Art and the hell of the African underworld at Holland Festival - Interview with Brett Bailey
For the past 14 years, the South African director Brett Bailey and his company...

A Zimbabwean refugee camp in a downtown Jo'burg church
Three weeks ago I visited the Methodist Church of Southern Africa in downtown...

Thesis on Sexual Violence Against Lesbian Women in South Africa
South Africa was the first state worldwide that placed sexual orientation under...


Currently in the magazine:
Magisch Afrika - maskers en beelden uit Ivoorkust
Magisch Afrika, een schitterende...

Julidans - South African choreographer and dance company from Senegal
"At the same time we were pointing a...

Coup Fatal- uitbundige muziektheatrale ode aan de ‘sapeurs’ van Kinshasa (Congo)
Van 16 t/m 18 juni presenteert het...

Manecas Costa - alsnog in Nederland - win vrijkaarten
Manecas Costa, zanger, componist en...

Online expositie Afrika-foto's Frits Eisenloeffel
Sinds begin februari 2014 staat op de...

Auteur Helon Habila over Olie op water - korting voor bezoekers Africaserver
Op woensdag 19 februari komt de...


Sites for this article:
website Hanneke de Vries
http://www.hannekedevries.nl/

galerie iZArte
http://www.izarte.

Sport and Leisure
hyperlinks index Africaserver

South Africa
hyperlinks index Africaserver


Processed by Apache Cocoon 2.1.7 in 96 milliseconds.