artikelfotoAfrika
Afrikaanse films op Internationaal Film Festival Rotterdam 2007
Kunst, 25 Jan 2007 - IFFR
IFFR

Het 36e IFFR dat van 24 januari t/m 4 februari op diverse locaties in Rotterdam wordt gehouden heeft veel interessante Afrikaanse films. Zo neemt Bunny Chow (Zuid-Afrika, 2006) deel aan de VPRO Tiger Award Competition, zijn alle films van Abderrahmane Sissako (Mauretanië) te zien in het programma-onderdeel "Filmmaker in Focus" en zijn er nieuwe films uit Algerije, Marokko, Egypte en andere landen en is de spraakmakende film Tsotsi (Zuid-Afrika, 2005) opnieuw te zien
 
Bunny Chow
Zuid-Afrika 2006, 95' Regisseur John Barker
VPRO Tiger Award Competition
Aanstekelijke roadmovie waarin vier jonge Zuid-Afrikaanse stand-upcomedians improviseren op scènes uit hun eigen leven en afreizen naar een rockfestival waar ze hun dromen hopen waar te maken. Dave is een afwasser die een loopbaan als boekhouder afslaat om zijn tot dan toe weinig succesvolle carrière als stand-upcomedian een nieuwe kans te geven. Hij wordt hierin gesteund door Kags, die al enige naam heeft gemaakt als komediant. Diens overmatige zelfvertrouwen maakt hem tot weinig betrouwbare partner van zijn vriendin Kim. Joey ten slotte is een moslim die laveert tussen zijn creatieve impulsen en zijn toewijding aan de islam. De vrienden kennen elkaar van de hedendaagse melting pot van Johannesburg. Samen met Cope, een vrijbuiter die nergens voor lijkt te gaan, besluiten ze af te reizen naar het Oppikoppi-rockfestival ver buiten de stad. Hier hopen ze elk op hun eigen manier hun droom waar te kunnen maken. Bunny Chow , een speelse verkenning van het moderne, stedelijk Zuid-Afrika, is gebaseerd op de wederwaardigheden van vier stand-upcomedians die in deze film zichzelf spelen. De film is opgebouwd uit scènes uit hun eigen leven, waarop ze tijdens de opnames improviseerden. Hierdoor ademt Bunny Chow een aanstekelijke vrijheid en bruisende energie, ondanks de illusies en desillusies waarin de personages zich uit vrije wil storten. Gedraaid in stijlvol widescreen zwart-wit en met een aanstekelijke soundtrack met een mix van lounge, hip hop en reggae.

Filmmaker in Focus: Abderrahmane Sissako
: geëngageerd en visionair
Een groot oeuvre heeft de Afrikaanse regisseur Abderrahmane Sissako (Mauretanië, 1961) nog niet opgebouwd, maar de zes films die hij sinds 1993 maakte, zijn wel elk van uitzonderlijke kwaliteit. Sissako laat zich daarin kennen als een geëngageerde, visionaire filmmaker.
Dat geldt ook voor zijn nieuwste, Bamako, één van de hoogtepunten van het festival. De film speelt zich af in de Malinese hoofdstad Bamako, waar Sissako is opgegroeid. Op een binnenplaats wordt een tribunaal gehouden waarin Afrikanen westerse instellingen als de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds aanklagen. In feite staat de mondialisering terecht. Terwijl het tribunaal plaatsvindt, gaat het leven in de binnenplaats gewoon door. De film toont Mali, één van de armste landen ter wereld, als een plek met een sterke gemeenschap en met ondernemingszin.
Abderrahmane Sissako neemt een bijzondere plek in in de Afrikaanse cinema. Terwijl Afrikaanse films vaak traditionele verhalen vertellen, overgeleverd uit de orale traditie, houdt Sissako zich bezig met het Afrika van nu.
Behalve regisseur is Sissako ook producent: hij werkt veel met jonge filmmakers en probeert op die manier de Afrikaanse cinema op een hoger plan te brengen. Naast de films die Sissako regisseerde, is het door hem geproduceerde Dry Season van Mahamat-Saleh Haroun in het programma opgenomen.

Africa Dreaming (1997)
Twee mannen die al sinds hun jeugd een gedeelde liefde voor schaken hebben, worden door twee vrouwen uit elkaar gedreven

Bamako (Court) (2006)
In de achtertuin van een gemeenschappelijke woning van een armoedige wijk in Bamako, Mali, wordt een volksrechtbank opgericht om het IMF en de Wereldbank namens de Afrikaanse burger aan te klagen. Ook het leven van een zangeres en haar werkloze echtgenoot, wordt door de rechtszaak beïnvloed. ‘Ze zullen tenminste weten dat wij het weten’, zegt één van de personages in dit krachtige drama. Bamako is zowel een politieke aanklacht als een poëtische sfeertekening. Regisseur Sissako brengt fictie en werkelijkheid naadloos samen in een film die tot de belangrijkste van het jaar gerekend mag worden. In een arme wijk van Bamako, de hoofdstad van Mali, openen burgers in een volksrechtbank een rechtszaak tegen internationale instellingen als het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank, die zij medeverantwoordelijk houden voor de armoede die Afrika teistert en verscheurt. Ook al lijkt hun poging recht te spreken weinig kansen te hebben, toch stellen de rechters, advocaten en getuigen alles in het werk om hun pleidooien kracht bij te zetten. De rechtszaak vindt plaats op de binnenplaats van een huis. De woning wordt gedeeld verschillende families, waaronder die van Melé, een zangeres, en haar echtgenoot Chaka, die werkloos is. Terwijl de rechtszaak zich ontwikkelt, gaan de bewoners hun dagelijkse gang. Sommigen lijken de rechtszaak amper op te merken, anderen raken erbij betrokken. De relatie van Melé en Chaka staat op springen. Ook zij verhouden zich zeer verschillend tot wat er zich in hun achtertuin afspeelt.

Dry Season (2006)
Regisseur Mahamat-Saleh Haroun
Als de regering van Tsjaad alle oorlogsmisdadigers uit de burgeroorlog die het land vanaf 1965 teisterde vrijlaat, neemt de vijftienjarige Atim het recht in eigen hand. Hij gaat op zoek naar de moordenaar van zijn vader: hij wil hem doden. Maar er gebeurt iets heel anders. De burgeroorlog die in 1965 in Tsjaad begon, heeft het land veranderd in een woestenij van pijn, haat en wraakzucht. De roep om gerechtigheid klinkt overal, maar wat is gerechtigheid in een land waar bijna alle burgers zelf slachtoffer zijn? Het marginale leven van de machteloze overlevenden lijkt contrastloos op te gaan in de bleke landschappen van het geteisterde land. Mahamat-Saleh Haroun situeert D ry Season tegen de achtergrond van dit grote drama en schept daarmee een kleine maar krachtige vertelling over haat en vergiffenis. Als de regering in 2006 amnestie verleent aan alle oorlogscriminelen krijgt de vijftienjarige Atim, wiens vader voor zijn geboorte is vermoord, van zijn opa een geweer. Het is nu zijn taak de moordenaar van zijn vader te zoeken en te doden. Atim vindt de man, die inmiddels een goedhartige en hardwerkende bakker is geworden. Als de jongen pretendeert werk te zoeken, neemt de bakker hem onder zijn hoede. Een onuitgesproken wederzijdse aftasting, waarin de mannen elkaars onderliggende motieven proberen te doorgronden, gaat schuil achter een ogenschijnlijk eenvoudige meester-leerlingverhouding. Langzaam maar zeker ontstaat een even onverwachte als tegenstrijdige relatie, die uitmondt in een even bijzondere catharsis. D ry Season, geproduceerd door Abderrahmane Sissako, werd op het filmfestival van Venetië bekroond met verschillende prijzen, waaronder de speciale juryprijs.

Heremakono (Waiting for Happiness) (2002)
Poëtische observaties op een klein plaatsje aan de kust van Mauretanië, een transitplek waar mensen wachten op het geluk. Op het raakvlak van ontworteling, melancholie en sereniteit. In Mali worden huizen die slechts gebouwd zijn voor tijdelijke bewoning h eremakono genoemd: zij ‘wachten op geluk’. Aan de kust van Mauretanië ligt Nouadhibou, een klein plaatsje vol heremakono. Het is een transithaven van waaruit Afrikanen uit verschillende landen de sprong naar het rijke Europa hopen te maken. Voordat ze aan de reis beginnen, proberen ze nog wat geld te verdienen op deze plek waar elk thuisgevoel ontbreekt. In Waiting for Happiness komt Abdallah, een jonge Malinees van Mauretaanse afkomst, in Nouadhibou aan om er na een tijdelijk verblijf afscheid te nemen van zijn moeder. Hij spreekt de taal niet en interesseert zich nauwelijks voor de plaatselijke festiviteiten en gebruiken. Hoewel in gedachten al in het hoge Noorden, raakt hij gaandeweg toch gefascineerd door enkele bewoners van Nouadhibou, zoals Nana, de sensuele jonge buurvrouw, en Makan, net als Abdallah een gelukszoeker. Aangekomen in het winderige kuststadje dat zich op de grens van woestijn en oceaan bevindt, lijkt alles mogelijk maar is niets zeker. Gespeeld door een niet-professionele cast vormen geïmproviseerde scènes de basis voor Sissako’s poëtische en rustige bespiegelingen, die nooit een absoluut standpunt innemen, maar des te meer suggestieve kracht bezitten.

Octobre (1992)
Sissako’s tweede film vertelt het verhaal van de tot mislukken gedoemde relatie tussen een jonge Russische vrouw en een Afrikaanse student die tijdelijk in Moskou woont. De vrouw is zwanger, maar de man moet terugkeren naar Afrika. Sissako’s Octobre heeft niets van doen met de Russische revolutie, maar speelt zich niettemin af in Rusland. Ira, een jonge Russische, zwerft ongerust door de straten van Moskou. Ze is zwanger en moet afscheid nemen van haar vriend, een Afrikaanse student die op het punt staat naar zijn thuisland terug te reizen. Ergens aan de rand van Moskou, in een somber appartement, brengen ze de laatste nacht met elkaar door. Sissako’s verblijf aan de filmschool in Moskou, waar meerdere Afrikaanse studenten zich onder de Russische en andere filmmakers in spe mengden, heeft hem wellicht geïnspireerd tot deze stijlvol vormgegeven, eigentijdse vertelling over een multiraciale Romeo en Julia.

Rostov-Luanda (1997)

Reisdocumentaire van Sissako die in Angola op zoek gaat naar de verzetsstrijder Baribanga, met wie hij zestien jaar eerder een onvergetelijke treinreis maakte in Rusland. Toen Sissako zijn studie aan de Moskouse filmschool begon, ontmoette hij de Angolese vrijheidsstrijder Baribanga. Ze zaten samen dertig uur in de trein van Moskou naar Rostov, waar ze een jaar lang Russisch zouden leren. Deze reis heeft op de regisseur grote indruk gemaakt. Baribanga’s ervaringen in Angola, het Afrikaanse land dat het laatst onafhankelijk werd, werden gekenmerkt door geweld en verzet. Sissako, die in Mali opgroeide, kende een relatief zorgeloze jeugd en kreeg pas op latere leeftijd met politieke problemen te maken. Nooit zagen ze elkaar weer. In de documentaire Rostov-Luanda, gemaakt voor de vijfjaarlijkse kunsttentoonstelling Documenta, besluit Sissako, met slechts één foto van Baribanga op zak, zestien jaar na hun ontmoeting met zijn camera naar het nog steeds onrustige Angola te reizen om er zijn voormalige reisgenoot te zoeken. De film is het verslag van zijn zoektocht naar Baribanga én een reflectie op zijn eigen leven, maar evenzeer een krachtig portret van een land in transformatie.

La vie sur terre (Life on Earth) (1998)
Geïmproviseerde en visueel weldadige film is een muzikale en dichterlijke milleniumschets van een arm Afrikaans dorp. Uit zijn eerste lange speelfilm spreekt wederom Sissako’s talent met lokale inwoners geïmproviseerde verhalen gestalte te geven. Ditmaal keert de in Parijs wonende regisseur aan de vooravond van het jaar 2000 terug naar het Malinese dorpje Sokolo, waar zijn vader woont. Aangekomen verkent hij per fiets de omgeving. Zijn beoogde reflectie over de turbulente relatie tussen Afrika en Europa wordt ondanks de strijdbare teksten van de uit Martinique afkomstige schrijver Aimé Césaire nooit hoogdravend. Integendeel, Sissako spreekt vooral in beelden: rijke, krachtige beelden. In het dorp waar de tijd stil lijkt te staan, wijst vrijwel niets erop dat er een nieuw millennium op komst is. De opgeklopte verwachtingen in de westerse wereld vinden hier een zeer bescheiden vertaling in wat verdwaalde radioberichten, die de plaatselijke bevolking nauwelijks bereiken. Een telefoongesprek naar een andere plek in eigen land is technisch al haast onhaalbaar, laat staan een open verbinding met de rest van de wereld. Sissako’s ontmoeting met de jonge Nana, die zelf ook op reis is, vormt een dynamisch contrapunt. La vie sur terre was Sissako’s bijdrage aan het succesvolle project ‘2000, vue par...’, een serie films over de laatste dag van de twintigste eeuw.
 
Redactie AS Magazine
 
Aryan Kaganof (1964, Johannesburg, Zuid-Afrika) is kunstenaar en filmmaker en op dit festival als gastcurator betrokken. Hij is één der eerste filmmakers die een film heeft gedraaid op uitsluitend een mobieltje

<< naar Magazine


meer foto's voor
Afrikaanse films op Internationaal Film Festival Rotterdam 2007: fotofoto
Meer in Kunst:
Magisch Afrika - maskers en beelden uit Ivoorkust
Magisch Afrika, een schitterende...

Julidans - South African choreographer and dance company from Senegal
"At the same time we were pointing a...

Coup Fatal- uitbundige muziektheatrale ode aan de ‘sapeurs’ van Kinshasa (Congo)
Van 16 t/m 18 juni presenteert het...


Meer in Afrika:
Nollywood, voetbal, Obama en meer
Africa in the Picture heeft veel meer te bieden dan wat in de rest van de...

Een stralend slot
Het overweldigende sluitstuk van de tentoonstelling wordt gevormd door een...

Van toonbeeld naar modebeeld
De geschiedenis van de couture en mode wordt gevolgd aan de hand van ontwerpen...


Magazine actueel:
Manecas Costa - alsnog in Nederland - win vrijkaarten
Manecas Costa, zanger, componist en...

Online expositie Afrika-foto's Frits Eisenloeffel
Sinds begin februari 2014 staat op de...

Auteur Helon Habila over Olie op water - korting voor bezoekers Africaserver
Op woensdag 19 februari komt de...


Sites bij dit artikel:
IFFR - programma
http://www.filmfestivalrotterdam.com/ned/programma.aspx

Bunny Chow
http://www.filmfestivalrotterdam.com/ned/search/film.aspx?id=%209ee8c4a4-a956-43d1-a6ef-f24f2a20a5c0

Abderrahmane Sissako
http://www.filmfestivalrotterdam.com/ned/programma/programmaschema/theme.aspx?ID=af41d75b-27e4-451d-80de-7226ef65c499

IFFR films uit Afrika per land
http://www.filmfestivalrotterdam.com/ned/programma/programma_per_land/afrika.aspx

IFFR - Tsotsi
http://www.filmfestivalrotterdam.com/ned/programma/programma_per_land/film.aspx?ID=8e69332b-2fc9-40d7-8d91-ff29dbe5c8fa

Film
hyperlinks index Africaserver

Afrika
hyperlinks index Africaserver


Processed by Apache Cocoon 2.1.7 in 112 milliseconds.